Sudan ikinci Qəzzə olmaqdadır
“Sudandakı qardaşlarımız – vicdanın sınağı”
Bu qeydlər fələstinli İyad Kuneybiyə məxsusdur. O, bu yazısında Sudanda baş verən fəlakətləri, oradakı insanların çəkdiyi əzabları və dünyanın bu hadisələrə qarşı olan laqeydliyini dərin ağrıyla ifadə edir. Tanış səhnələrdi, deyilmi?!
O, sözünə dua ilə başlayır:
“Sudandakı qardaşlarımız! Allah sizə bol mükafat versin, sizə təsəlli bəxş etsin, vəfat edənlərinizi şəhidlər sırasında qəbul etsin. Allah sizə zülm edənləri lənətləsin və onlara yardım edənləri də eyni aqibətə düçar etsin.”
Bu sətirlər sadəcə dua deyil, həm də qəzəblə dolu bir hayqırışdır. İnsanlıq adından, ədalət adından ucalan bir səsdir bu.
Lakin dünya yenə susur…
Yazar çox güclü bir fikir səsləndirir:
“Dünya sistemi — BMT, Təhlükəsizlik Şurası və digərləri ‘Qadın hüquqları’, ‘İnsan hüquqları’ deyə-deyə gecə-gündüz danışır, amma Sudanda körpələrin, qadınların, qocaların qətliamına, onların çəkdiyi əzaba göz yumur.”
Bu, çox dərin bir tənqiddir, çünki biz hər gün televiziyada, sosial mediada “hüquq”, “bərabərlik”, “sülh” sözlərini eşidirik, amma bu sözlər çox vaxt kağız üzərində qalır. Kuneybi bu riyakarlığı açıq göstərir: “Bu sistemlər insanların vicdanını yatızdırmaq üçün düzəldilib.”
“Niyə öldürürlər?” – Cavabsız sual
Yazar bir dostuna belə sual verir:
“Bəli, hakimiyyət və var-dövlət hərisi olduqlarını başa düşürəm, amma niyə öldürürlər? Niyə işgəncə verirlər? Niyə bu qədər qəddardırlar?”
Sudanlı dostunun ona cavabı isə insanın içini dondurur:
“Mən də bu sualın cavabını bilmirəm, ancaq Allaha dua edirik ki, onlara etdiklərinin əvəzini versin.”
Bu cavab acizliyin, amma eyni zamanda imanın göstəricisidir. İnsan öz gücünün çatmadığı yerdə dua ilə dirənir.
Təhlil və düşüncə
Bu yazı təkcə Sudandakı hadisələrdən danışmır. Əslində, bu, bütün bəşəriyyətin vicdanına yönəlmiş bir sualdır:
· Niyə biz başqalarının ağrısına laqeyd qalırıq?
· Niyə siyasət insanlıqdan daha vacib görünür?
· Niyə media bir tərəfdəki acını göstərir, o biri tərəfdəki faciəni gizlədir?
Bu sualların cavabı çoxlarının içində itib. Amma Kuneybi deyir: “Vicdanı olan insan susmamalıdır.”
Son söz və dua
Yazar sonda belə dua edir:
“Ey Allah, Sudandakı qardaşlarımızın əzabını yüngülləşdir. Bizə onları dəstəkləmək üçən güc ver.”
Bu, həm mənəvi, həm də əməli çağırışdır. Sadəcə dua etməklə kifayətlənməmək, həm də bacardığımız qədər dəstək olmaq – budur bu yazının mesajı.
İyad Kuneybinin bu yazısı dünyadakı ədalətsizliyə qarşı bir fəryaddır, Sudandakı insanların faciəsini insanlığın aynasına çevirir, hər birimizi vicdanımızla üz-üzə qoyur.
Bəlkə də dünya dəyişməz, amma insanın içindəki sükut dəyişə bilər. Və o dəyişiklik bəlkə də ədalətə doğru ilk addımdır.
Fərqli baxış
Sakit məna
Təhlil şöbəsi

